สวัสดีครับ หากเห็นหน้านี้ แสดงว่าคุณติดตั้งปลั๊กอิน Free Cartoon สำเร็จแล้ว
คำเตือน: ปลั๊กอินนี้ทำขึ้นมาเพื่อเรียนรู้เรื่องระบบเว็บเท่านั้น กรุณาสนับสนุนสินค้าลิขสิทธ์ด้วยนะครับ เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้สร้าง Content และปลั๊กอินนี้ วันนึงอาจจะใช้ไม่ได้ ผมก็จะไม่แก้ให้นะครับ
สวัสดีกับผู้อ่านทุกๆ ท่าน ตอนนี้คงเบื่อแล้วสินะที่เจ้าของบล๊อกไม่มาอัพเดทห่าอะไรเลยบนบล๊อกนี้ เจ้าของบล๊อกยังไม่ตายนะครับ ตอนนี้ก็มาแค่บอกให้รู้เฉยๆ แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเรื่องอะไรเลย แต่เดี๋ยวอาจจะมีมาโพสบ้าง ก็ดูๆ ละกันครับ 😛
เอาล่ะ มาต่อกันครับ หลังจากที่ผมมาตก กพ แล้ว อย่าคิดว่าจะสบายอย่างที่เห็นนะครับ เรื่องเน่าๆ บนกราบพัก กพ เยอะครับ น้องๆ ที่คิดจะมาอยู่นี่ คิดใหม่นะครับ
เดี๋ยวจะเล่ารายละเอียดครับ อยู่ในนี้ พี่แกจะเน้นระบบอาวุโสเหมือนรับน้องสมัยมหาลัย แต่หนักกว่าครับ นี่ขนาดผมมองโลกในแง่ดีสุดๆ แล้วนะเนี่ย คือหาเรื่องแดกได้ทุกวัน รุ่นพี่บ้าอำนาจสุดๆ เรื่องงานไม่เท่าใหร่หรอกครับ เครียดเรื่องพี่ๆ แกมากกว่า ทำดีให้ตายแค่ใหนพี่แกก็หาเรื่องมาแดกอยู่ดีครับไม่ต้องกลัวหรอก
เรื่องกฏนี่ รุ่นพี่อบรมเราทุกวัน แต่รุ่นพี่ก็ปหกกฏซะเองแบบนี้ มันน่านับถือตรงใหนเนี่ย เช่น บอกห้ามใส่รองเท้าเข้ากราบพัก แต่ผมมองที่เท้าพี่แก รองเท้าชัดๆ
ไปๆ มาๆ กลายเป็นบ่นเรื่องรุ่นพี่ซะละ แต่ยังไม่หมดนะ เรื่องทำความสะอาด เอาจริงๆ ถ้าพี่ทุกคนที่นอนอยู่ช่วยกันคนละนิดมันจะไวกว่าเยอะ แต่นี่ให้รุ่นน้องทำอย่างเดียวเลย คิดกันเป็นมั้ยเนี่ย จิตวิทยาการปกครองคนก็ไม่มีกันเลย
จบเรื่องรุ่นพี่ก่อน มาเรื่องงานแผนกบัญชีพลบ้าง งานก็ไม่ค่อยอะไรมาก เซ็นรับเอกสารกองเท่าภูเขาอย่างเดียว กับตรวจสอบเอกสารดีๆ วันแรกผมก็พลาดมาละ แล้วก็ช่วยงานคนอื่นๆ นิดหน่อย อาจจะไม่ค่อยลำบากมาก เหมือนงานออฟฟิตทั่วๆ ไป แต่โดยรวมแล้วผมไม่ค่อยเต็มใจมาเท่าใหร่ ทำให้จิตใจผมเกิดอาการต่อต้านอย่างอ่อนๆ ทำให้รู้สึกเหมือนทำงานไปวันๆ ซะมากกว่า ส่วนงานที่ pvs หรอ ลำบากแค่ใหนก็สู้ตายครับ เพราะงานที่รัก ผมสู้ทุกอย่างต่อให้ลำบากแค่ใหน
ไปๆ มาๆ กลายเป็นบ่นซะละ มีแค่นี้แหละครับ แฮ่ ขอตัวไปทำงานต่อละ
กว่าจะได้มาเขียนบล๊อกแชร์ประสบการ เล่นเอาเหนื่อย อีกแปปเดียวผมก็จะกลับค่ายแล้ว วันที่ 18 นี้แหละ เอาจริงๆ ก็มีไดอารี่ที่ผมเขียนอยู่ทุกวัน แต่ไม่กล้าเอามาลง อาย 555555+ พอมาอ่านย้อนอีกที ก็มัวแต่คิดว่า กรูเขียนอะไรไปวะ แต่ก็มีความทรงจำเก็บไว้ในนั้นเหมือนกัน เอาล่ะ เข้าเรื่องก่อน
การเป็นทหารเรือ อย่างน้อยก็ลำบากน้อยกว่าเหล่าทัพอื่นๆ (แต่ก็ถือว่าหนักสำหรับคนร่างกายไม่ดีแบบผมอยู่ดี)
การฝึกนั้น จะแยกเป็นสองเดือน
เดือนแรกนั้น จะเป็นการฝึกท่าทหารราบ คือท่าซ้ายหัน ขวาหัน ขออนุญาตผ่าน ขอเข้าพบผู้บังคับบัญชา ฯลฯ เอาง่ายๆ คือเรื่องระเบียบพื้นฐานนั้นแหละ ส่วนเดือนสองนั้น จะเป็นการฝึกท่าปืน พวก วันทยาวุธ เรียบอาวุธ ท่านั่งยิง นอนยิง (ผมไม่ได้ออกไปฝึกกับเขาเลยซักครั้ง…..)
ทหารเรือนั้น หลังจาก 4 โมงแล้ว จะมีร้านค้าที่เรียกว่า “แผง” ให้เราไปเดินชอปปิ้งกันครับ จะซื้อข้าว ซื้อของกิน ขนม ของฝาก ของใช้ส่วนตัว มีขายหมดครับ ส่วนเรื่องโรงเลี้ยงนั้น สมชื่อสุนัขไม่รับประทานจริงๆ ครับ กินแล้วขี้พุ่งกันเป็นแถบๆ
ส่วนเรื่องความเป็นอยู่นั้น ถามว่าเป็นยังไง? สำหรับผมถือว่าเครียดพอสมควร กว่าจะปรับตัวให้ชินได้ก็ใช้เวลาอยู่ครึ่งเดือน ทั้งๆ ที่ผมเป็นคนปรับตัวง่ายแล้วนะ แต่มาอยู่แบบไม่เต็มใจนี่ มันทำใจให้ชินยากจริงๆ ครับ
วันนี้ไม่ค่อยมีเวลา มาเล่าแค่นี้ก่อนละกันครับ
เอาหละ ผ่านการเกณฑ์ทหารซักที ผลที่ได้คือ ทร.1 ทภ.2 วินาทีนั้น…… หน้านิ่งมาก เหมือนคนไร้ความรู้สึกสุดๆ ฮาาาา แต่แม่บอกยังโชคดีแหละที่ได้ทหารเรือ เพราะมีคนรู้จักอยู่ข้างในนั้นเยอะ แต่ไม่รู้จะช่วยได้มากน้อยขนาดใหน แต่เอาเถอะ พึ่งตัวเองก่อนดีที่สุด ไม่รู้ทำไมหนอ เลือกทางเดิน (แบบบังคับ) มาให้ผมแต่ละอย่าง ต้องเลือกแบบนี้ให้ผมด้วยนะ ถ้าไม่ได้รับราชการต่อ (กะว่าจะสอบนายสิบ // แม่บอก) ก็เท่ากับเสียเวลาในชีวิตไปฟรีๆ สองปี แต่ก็ต้องลองดู ผมยิ่งไม่ใช่คนชอบเสี่ยงซะด้วยสิ ชอบความแน่นอนมากกว่า คงต้องหาข้อมูลมากกว่านี้ซะแล้ว ตอนนี้ก็อยู่ที่บ้านที่โคราช นั่งเอาโน็ตบุ๊กพิมพ์ต๊อกแต๊กเอา แหะๆ
แต่ถึงกระนั้น ก็ยังไม่เข้าใจชีวิตตัวเองอยู่ดี ได้แต่ถามตัวเองว่า “มันดีแล้วหรอ?” ตอนนี้อยู่ในสภาวะสับสนในตัวเองอย่างแท้จริง ในใจก็สับสนอย่างมากๆๆๆๆๆ ถึงหน้าจะไม่ค่อยแสดงความรู้สกออกมาก็เถอะ เพราะมันตายไปตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว (ไว้จะมาเล่าให้ฟังทีหลังว่าทำไม) แม้แต่คนรอบข้างก็อาจจะไม่เข้าใจ แต่ก็ช่างเถอะ ไม่ได้ขอให้ใครมาเข้าใจอยู่แล้ว เรื่องทหารนี่ ไว้จะมาแชร์ประสบการให้ฟังกันทีหลัง หลังจากฝึกเสร็จสองเดือนแล้วอ่ะนะ
เรื่องแฟน ถึงเขาจะกลับมาแล้ว ก็ยังรู้สึกไม่ค่อยดีอยู่ดี ถึงใจจะให้อภัยเขาก็เถอะ แต่ยังรู้สึกเหมือนเขามีใครอีกคน ไม่ก็เขาไม่ค่อยจะรักเราแล้วเท่าใหร่ คุยก็ถามคำตอบคำ อยากเจอก็ไม่ว่างซักที ไม่รู้จัดระเบียบเวลายังไงของเขา ทั้งๆ ที่ผมอยากเจอมาก ซึ่งผมคงไม่ได้เจอเขาเลยอีกเต็มๆ สองปี ทำไมผมถึงไม่มีสิทธ์ล่ะ???? เขาไม่อยากเจอผมแล้วหรือยังไง?? คิดแล้วเครียดยกกำลังสองจริงๆ อุส่าหมดห่วงเรื่องงาน PVS แล้ว ก็ยังต้องมาเป็นห่วงเรื่องเขาเนี่ย ถ้าเขายังเป็นแบบนี้อยู่ ผมก็คงฝึกทหารแบบสบายใจไม่ได้แน่ๆ ให้ตายสิ ก็หวังว่าเขาคงจะรู้ตัวซักทีนะ เพราะตอนนี้ผมก็ไม่อยากมีคนอื่นอีกแล้ว รักเขามาก ทุ่มให้ทุกอย่างแบบหมดหน้าตัก (พี่ผมสอนให้รักแฟนตัวเอง ให้เหมือนว่าเขาคือแฟนคนแรกเสมอ ให้เขาเต็ม 100 อย่ากั๊ก) แต่ก็นะ เขาก็เป็นเอาซะแบบนี้ เหนื่อยใจดีแท้
